VERHOALEN
KATTEGEJAUSTER
Elk
kin ’t wel. In meert moand is ’t roak. Kom zeiden we tegen mekoar, we
goan d’r vanoavend vroug in
.
’t Is ’n laange dag west en ‘k heb laamp oet.
En noar ’n poar potjes bier heb je d’r wel zin in om d’r
lekker
in te kroepen. Het vaste ritueel hebben we al had.
De honden binnen veur hun loatste rondje d’r al oet west.
De vraauw het de kopjes en gloazen al op ’t aanrecht zet en ik du as
loatste de lichten oet en prebaaier in
’t duuster de trap noar boven te vind’n, dei zit bie ons in koamer.
Mainstal heb ik gain problemen om boven
te kommen. Moar of het nou ’t probleem is van nachtblindhaid of toch dei
poar potjes bier…..
De trap zat nait woar
e mos zitten. Ik steute mien toon tegen ’n staul, wat verdomde zeer dee.
Moar oetaindelijk was ‘k boven.
”Est kachel oet zet ?” heur ik
mien vraauw zeggen vanoet bedde.
Kachel oet zet is teveul zegt.
Wat ze bedault is of ik de electronische
thermostaat van de ceevee op nachtstand drukt heb.
Natuurlijk
nait !!
Dus
kin ik weer noar beneden en vervolgens weer van beneden noar boven om
oetaindelijk in bedde te
kinnen doeken. Veur dat ‘k tussen de loakens kroep, eerst nog even noar
’t klaine kommertje om de
eerappels oaf te gaiten. Even
loater schoef ik veurzichteg onder de loakens. ’t Is wat kòld, moar wat
wil
je ook as je gain “elektrike” deken hebben.
”Nait bewegen !!!,
doar krieg ik het kòld van”, heur ik mien vraauw nog zeggen veurdat ik
in sloap val.
Dat
sloapen duurt nait laank want om ain uur ’s nachts wòr ik wakker van
’t kattegejauster.
Van dat kattegejauster woar je nait goud van wòrren, loat stoan dat je
d’r van kinnen sloapen.
Dus stap ik mit ’n vergrelde kop, in mien onderboksem, oet bedde. Met
mien kop tussen de gedienen deur,
schoef ik het roam open prebaaier in ’t duuster dei kleerebeesten te
ontdekken.
Ja, heur precies onder mien sloapkoamer- roam zug ik ze zitten.
Ze trekken zich niks van mie aan, ze jausteren rustig deur.
Ik prebaaier ze weg te joagen deur “Kssssstttt” te
roupen.
Echter inploats van een Kssssssttttt krieg ik
een beste roggel in de mond. Ain woar je allain ‘s ochtensvroug last van
hebben.
In ’n ogenblik van onmacht en bie gebrek aan beter,
bedenk ik
mie nait en kwalster zo’n lekkere greune noar benee.
Smoakelijk geluud was ’t nait, moar holpen het et wel.
As deur de bliksem troffen schoten dei baisten elk een kaant oet.
De ainigste dei nait bliede met mie was, was mien vraauw; dei mie taubeet
“of ik mie wel lekker voulde”
en
“wat de buren d’r wel nait van mossen denken”.
Wat
de buren d’r van vonnen, kon mie nait zoveul schelen. ’t Ainigste wat
belangriek veur mie was
dat et kattegejauster oafloapen was en ik weer lekker in bedde kon
kroepen.
Meert
ruiert zien (katte)steert doacht ik nog veurdat ik mien ogen dichtkneep…
