Begroafploats.
        't loatste òfschaaid....

In ’n laange stoet lopen wie langzoam over ’t schelpepad noar de loatste rustploats van hai dei nait meer onder ons is
’n  Waarme zummerdag en bienoa dattig groaden.
De zunne brand en tegeliekertied voul ik ’n koel briesje langs mien gezicht glieden.
Mien handen strieken, onder ’t lopen deur, achteloos deur de greune bloaderen van de heege dei langs t pad stoat.

De bloaderen voulen fris greun aan........dat is 't leven.
Het greun van de natuur, blauw van de hemel en 't rood van 'n klaproze......
Het leven wat bie de dood heurt of net andersom.

As de veurganger vroagt om ’n minuut stilte oet eerbaid  veur de overledene,
                           sloet ik mien ogen en loat de waarmte van de zunne over mie kommen.

Ik denk aan hom dei nait meer is……
In de stilte tsjilpen de muzzen als wieze van loatste eerbetoon.

Een loatste blik op de kist
               en langzoam loop ik vot…...

t Was mooi,
         t’Is goud zo !

prugel©1961
   <<exit